Cegła to jeden z najstarszych i najbardziej rozpoznawalnych materiałów budowlanych. Przez wieki kojarzona była głównie z czerwienią, ale to tylko ułamek całej palety możliwości. W rzeczywistości kolor cegły zależy od wielu czynników – a każdy z nich kryje ciekawą historię.
Cegła może być żółta, brunatna, a nawet czarna – wszystko zależy od rodzaju gliny i temperatury wypalania. To, co kiedyś było dziełem przypadku i lokalnych surowców, dziś bywa celowym wyborem architekta szukającego wyjątkowego efektu estetycznego.
Barwa cegły wynika z zawartości minerałów w glinie. Gliny bogate w tlenki żelaza dają cegły czerwone, wapienne – żółte, a manganowe – brązowe i czarne. Dlatego w różnych regionach świata cegły mogą wyglądać zupełnie inaczej, nawet jeśli mają tę samą funkcję.
Oprócz składu gliny, duże znaczenie ma temperatura pieca. Przy niższych temperaturach powstają cegły jaśniejsze, a przy wyższych – ciemniejsze i bardziej zbite. To dlatego zabytkowe cegły mają często niejednolitą barwę i strukturę.
W czasach, gdy cegły formowano ręcznie, robotnicy często używali... kolana jako naturalnej prasy. W wielu starych cegłach można znaleźć wyraźne odciski stawów, palców czy nawet fragmentów ubioru. Te cegły to dziś cenione przez konserwatorów zabytki.
Choć dziś dominują cegły produkowane maszynowo, architekci coraz częściej sięgają po ręcznie formowane materiały z naturalnym rysunkiem i nieregularnością. Nadają one budynkom charakteru i unikalnego stylu – zarówno w klasycznych, jak i nowoczesnych realizacjach.
Coraz częściej cegła trafia też do wnętrz. Surowe, naturalne wykończenia ścian ceglanych stanowią dziś nie tylko tło dla loftów, ale też serce projektów w stylu industrialnym, rustykalnym czy minimalistycznym.
Autor
Marek Zaręba
Lider o wyjątkowych zdolnościach przywódczych – jego energia napędza zespół, jednocześnie budząc szacunek i respekt. Człowiek, który inspiruje do działania i wyznacza ambitne cele.